Bir Varmis Bir Yokmus

Kagit mendil ve camasir makinasindan once bez mendil ve legende el ile camasir yikamak vardi. Bu benim icin aslinda tanimidir, doksanli yillardan sonra cocuk olanlar ve daha onceki donemlerde doganlar arasinda. Belki cogumuzun annesi bu sekilde buyuttu bizi, elimize bir yagli ekmek tutusturup sokaga salarak, kendisi sumuklu mendilleri eli ile yikarken. Annemizden dinledigimiz tek masal da zaten bu olabilirdi, annecigin izdirabi. Bu maalesef herkesin sorunuydu, ozellikle de cok kardesle buyuyen kimselerin. Soruluyor bazen burada bana, annemin bana hangi masallari anlattigi. Benim annem ninni soylerdi masal anlatmaktan ziyade, ki ben bir an once uyuyayim, o da isine devamedebilsin. Simdiki cocuklarin en buyuk sansidir belki de annelerinin kendilerine zaman ayirabilmesi. Benim gozlemledigim ve kendimden bildigim ve cogu kisiden de duydugum su ki, uc dort yasina gelmis simdiki zamanin cocuklari inanilmaz sosyal yetenekler gelistirmis oluyorlar. Bu cocuklarin zekalari bir nesilde sicrama yapamayacagina gore bence burada tek suclu bu sumuklu mendillerdir.